بنام خدا

تعجب نکنید. معمولا شنیدیم که یه گروه یا تیم اثرگذاری بهتری داره تا یه فرد. البته فقط در ژاپن.

ثابت شده افراد در یک گروه عملکرد ضعیفتری نسبت به وقتی دارند که به تنهایی اون کار رو انجام میدن. در مسابقه طنابکشی اگر یک نفر باشید، 100% توان خودتون رو صرف می کنید و اگر دو نفر باشید 93% و سه نفر 85% و هشت نفر فقط 49%. چرا؟ چون معمولا پیش خودمون میگیم چرا همه انرژیمون رو صرف کنیم وقتی با نصفش هم میشه، مخصوصن وقتی که این کم کاری به چشم نیاد!

در جلسات همفکری هم همینطوره؛ هرچقدر تیم یا گروه بزرگتر باشد مشارکت فردی به شدت افت می کند (اگه کمی به گذشته برگردیم میبینیم که اکثرمون این تجربه رو به نوعی داشتیم).

در گروهها علاوه بر مشارکت، پاسخگویی هم بسیار ضعیف است. یعنی هیچکس حاضر نیست مسئولیت کارها یا تصمیمات غلط یا پیشنهادات مخرب یا اشتباه گروه را به گردن بگیرد و همه به دنبال «انتشار مسئولیت» و «انتقال ریسک» هستند (پیدا کردن شریک جرم و عدم احساس تنهایی در سرزنش شدن!).

در نتیجه میتوان با آشکار کردن عملکردهای فردی تا حد امکان، جلوی این اشتباه گروه رو گرفت. پس پیش به سوی «عملکرد محوری».

فهرست کامل سری مقالات موانع تفکر هوشمندانه را اینجا مشاهده کنید.

نظر، دیدگاه و کامنت در پایین همین صفحه فراموش نشود
در پناه حق موفق باشید
نوتاش


0 دیدگاه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *